Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

μακριά - πόσο μακριά



Αναδημοσίευση από Tell Him Today*

Θεωρούσα το "μακριά" μετρήσιμο κάποτε θυμάμαι. Ότι βάζεις κάτω τον χάρτη, παίρνεις το υποδεκάμετρο και μετράς.. με τα εκατοστά πρώτα, μετά ανάλογα της κλίμακας του χάρτη ο υπολογισμός και έχεις το "πόσο μακριά". Άλλοτε το σκεφτόμουν σε τραγούδια.. ένα-δυο-τρία-τέσσερα και ένα μισό ή η μισή συλλογή του i-pod. Υπήρχαν φορές που μετριόταν σε τοις εκατό. 50% μπαταρία, 10% ή και καθόλου. Μετά έλεγα αν δεν είναι σε τραγούδια θα είναι σε τσιγάρα, ή σε συζητήσεις στο αυτοκίνητο. Κάποιες φορές το "μακριά" ήταν μαγικά μετρήσιμο. Αυτό γινόταν στα παιχνίδια στις συναντήσεις, στο τηλέφωνο..


-Αγαπημένο χρώμα
-Κόκκινο

-Πρώτο τραγούδι που σου 'ρχεται στο μυαλό
-Light my fire - doors

-Μήνυμα που θα 'θελες να δεις στο κινητό αύριο πρωι
-Γύρισα

..Κάποιες άλλες φορές ήταν μετρήσιμο σε ευρώ. Εμμέσως δηλαδή.. σε ταξί, λεωφορεία, τρένα, αεροπλάνα. Ή να.. τυχαίνει να γίνει κάτι άσχετο στον δρόμο, να ακούσεις έναν άγνωστο να μιλάει στο κινητό στη στάση και να αναφέρει ένα όνομα, τον τίτλο μιας ταινίας, έναν τραγουδιστή, ένα νησί.. Και θυμάσαι τον τάδε, τον Ταραντίνο, τους The Who, τις Κυκλάδες.. Ή αν δεν είναι κάτι που ακούς θα είναι κάτι που βλέπεις, μια πινακίδα κομμωτηρίου, ή ένα ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ με τα 5 πρώτα νούμερα ίδια με έναν γνώριμο αριθμό κινητού. Ή μπορεί να σου μυρίσουν πατάτες και κεφτεδάκια να τηγανίζονται, ή καμένο φαγητό από αφηρημάδα ή ο αέρας να φέρει την μυρωδιά του βασιλικού, όπως σε εκείνο το κοκτέηλ τότε.. Μπορεί και να συμβεί να θέλεις να πιεις κοκα-κολα, να πιάνεις το μπουκάλι και να γλιστράνε τα χέρια σου, ή απλώς να μην μπορείς να το ανοίξεις εσύ ρε γαμώτο και να αναγκαστείς να το παρατήσεις στο πλάι και να πιεις νερό εναλλακτικά βλέποντας Ταραντίνο, ενώ ακούγονται οι Who κάπου στο βάθος κοιτάζοντας κλεφτά φωτογραφίες απ'τις Κυκλάδες.. Και τότε το μακριά είναι μετρήσιμο σε αναμνήσεις/ στιγμές/ νοσταλγία/ υπομονή/ δάκρυα/ γέλια/ αποφάσεις.


Και ξαφνικά κάποιος άγνωστος στην στάση αναφέρει ένα όνομα μιλώντας στο τηλέφωνο, σχολιάζει μια ταινία του Ταραντίνο και εξυμνεί τους The Who στο Woodstock, ενώ επιβεβαιώνει την διαμονή του σε κάποιο ξενοδοχείο των Κυκλάδων.. κι όμως εσύ δεν έχεις ακούσει τίποτα! Τόση αφοσίωση στον νέο κατάλογο ΙΚΕΑ. Τίποτα δεν σε αποσπά - τουλάχιστον τίποτα ενδιαφέρον. Κοιτάζεις έξω από το λεωφορείο στον γυρισμό και το μόνο που διακρίνεις είναι ανθρώπους να περπατούν, να κρατιούνται χέρι-χέρι, να κοιτάζουν χάρτες και να αλλάζουν κατευθύνσεις.. σαν να δείχνει το παράθυρο του λεωφορείου τα πράγματα αλλιώτικα πλέον. Ανοίγεις την μπαλκονόπορτα φτάνοντας σπίτι και μυρίζεις όλες τις συνταγές που ετοιμάζονται στην γειτονιά, έτσι σαν χημεία, με μία νότα βασιλικού προσέχοντας κυρίως την βουκαμβίλια στο απέναντι μπαλκόνι που είναι ανθισμένη Νοέμβρη μήνα.. τίποτα το ιδιαίτερο κι όλα μαζί ευχάριστα. Βάζεις την ταινία να παίζει ενώ προσπαθείς να ανοίξεις ένα μπουκάλι κοκα-κόλα. Δεν μπορείς. Παίρνεις μια πετσέτα απ'την κουζίνα, το ανοίγεις και βάζεις σ'ένα γυάλινο ποτήρι με μια φέτα λεμόνι. Βλέπεις Ταραντίνο και σκέφτεσαι πόσο καλά έπαιξε η Uma Thurman στο Kill Bill αν και δεν της το 'χες. Από το ράδιο που έχεις ξεχάσει ανοιχτό ακούγονται οι Who και αναρωτιέσαι αν θα μπορούσε να ξαναγίνει ποτέ μια επανάσταση μεγέθους και ουσίας Woodstock... "..α ρε! φέτος να πάμε Λευκάδα στην Ελένη!". Και τότε το "μακριά" δεν είναι πια μετρήσιμο. Είναι ΠΟΛΥ πιο μακριά από το "μετρήσιμο".

Θέλω να πω.. Έρχεται εκείνη η στιγμή που οι σχέσεις έχουν φθαρεί τόσο πολύ από το παρόν που κυλάει ανενόχλητο και οι άνθρωποι που κάποτε ήταν εδώ σ'ένα παρόν που τείνει μακρινό παρελθόν, πλέον έχουν καταλήξει διάφανες φιγούρες που μετα βίας αχνοφαίνονται κάπου στο βάθος. Και ποιος νοιάζεται πλέον για κάτι που "αχνοφαίνεται" όταν υπάρχει ένα ολόκληρο σκηνικό που φαίνεται παντακάθαρα; Και αν έμαθα κάτι τους τελευταίους μήνες είναι ότι το "μακριά" μπορεί να υπάρξει πιο ουσιαστικό από οποτεδήποτε όταν δεν προσμετράται σε τίποτα. Όταν είναι απλώς μια πραγματικότητα. Και είναι απόλυτα λογικό και εξηγείται στην βαθύτερη ουσία του έτσι.. Το μακριά μας είναι το αντίθετο αυτού που έχουμε κοντά μας.

Και μπορεί να καταλήξει παγερά αδιάφορο.


In your eyes I see the dawn of brighter days again, my friend.



Πηγή: Tell Him Today*

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου